De uitnodiging van Lidewij Wilms wacht op beantwoording
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Throw your dreams into space like a kite, and you do not know what it will bring back, a new life, a new friend, a new love, a new country.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
De tijd vliegt, 21 dagen nog maar. Hier droomde ik van toen Jeroen net weg was.. hem weer ophalen op schiphol, toen wilde ik dat het jaar in 1 nachtje slapen om was.
En nu.. super leuk dat hij weer terug komt, lekker met ze allen naar schiphol, waarschijnlijk een stralende Jeroen met heel lang haar ontvagen en dan heel wat verhalen over Nieuw-Zeeland aanhoren..
Toch droom ik er niet meer van, het is ondanks even opgang komen in het begin een heel leuk jaar geworden. Natuurlijk ook veel afleiding door het laatste schooljaar en examens en iedereen hier, leuke vrienden, leuk nieuw vriendje en alles is verder het zelfde gebleven.
Na een tijdje wen je eraan dat er iemand weg is, en je zou ook wel moeten.
In het begin had ik het nog wel moeilijk, op schiphol was het erg bijzonder, we stonden daar met z'n alle en dat gaf een erg goed gevoel. Op een of andere manier was ik ook opgelucht, nu was het echt zo, en hoefde ik niet steeds te denken dit is de laatste keer van dit en dat en wat wil ik nog doen en wat moet ik nog zeggen.
De dag na z'n vertrek ging ik gelijk 2 weekjes chillen in Turkije, daar had ik genoeg afleiding.. Toen ik weer in Nederland was, kwam al gauw iedereen terug van vakantie en was het weer ouderwets gezellig. Avondje Griek met Mich Anne en Sven, strandje pakken, Jeroens boot gebruiken J In die tijd heb ik ook veel met Sven gedaan, die Jeroen als vriend net zo erg miste en toch ook wel erg op hem lijkt, beide wisten we dat hij niet te vervangen was, en het was toch wel even wennen om de mannenpraat van Sven aan te horen die hij normaal aan Jeroen vertelde:P
Na een tijdje ging iedereen weer naar school en begon het gewone leven weer, ook dat was wennen, want Jeroen hoorde bij m'n gewone leven en gewoon op school. Contact werd dan ook moeilijker door het 10 uur tijdsverschil, toch hebben zoals afgesproken elke maand gebeld op de 26 e, en soms nog vaker. Dan merk je pas hoe snel het eigenlijk gaat, "bel je nou alweer, is het alweer de 26e …"
En steeds meer kregen we onze eigen dingen, nadat Jeroen 3 maanden in Nieuw-Zeeland was is het toen ook uit gegaan, vele zeiden dat het eigenlijk op schiphol al zo was, maar toen voelde het niet goed om het uit te maken terwijl we allebei nog verliefd waren. Het was een gekke situatie, maar ook een logische, 12 maanden houd je niet vol, en het geld om in december naar NZ te vliegen had ik ook niet..
Ik ben benieuwd hoe het wordt als hij terug is, het is niet iets voorspelbaars, wel weet ik dat het niet zo wordt als ervoor, een jaar is lang en er is veel gebeurd, Jeroen heeft een hoop nieuwe ervaringen erbij en ik ben erg blij met hoe het nu gaat en met m'n nieuwe vriendje.
Wel ga ik hem nog zien, waarschijnlijk wat minder als we gaan studeren en hij in Breda gaat wonen, maar ook voordat we wat hadden waren we al lang bevriend dus dat gaat niet zomaar over. Er zullen vast ook wel weer wat strandfeestjes komen, met wat er nog van de 'kachel' over is, in de zomer gaat het kacheltje meestal weer branden… Komt er eigenlijk ook nog een vervolg op walibi, efteling..? Dit keer misschien wel met Michael achter het stuur van de big-car?
Nou we zullen zien..
Jeroen genietse nog de laaste daagjes, van je afscheidparty en alle andere dingen, als je het even moeilijk hebt denk er dan maar aan dat je ook weer goed ontvangen zult worden!
xxxxxx Marloes
Weg van deze wereld. Weg van alle leuke drukke dingen, van de saaie klusjes, weg van terra firma.
Ik ben daar waar geen mens mij kan vinden. In mezelf. In mijn droom.
Ik droom over alles:
thuis,
papa en mama, nienke, martijn, thuis,
sven, richard, roy, michael, en weer aan thuis,
vriendinnen, thuis,
wat zou hij nu aan het doen zijn,
die ligt te slapen, thuis,
maar zij ligt nog te woelen, ze kan niet slapen, thuis,
en wat doe ik,
ik denk, ik droom, over thuis, thuis.
Ik vraag mezelf, wat is thuis?
een golf van besef;
thuis is niet waar je bed staat,
niet waar je geboren bent,
niet waar je familie is,
thuis ben jij, ben ik
Nu, 9 maanden denk ik, de wereld draait om individuen die gezamelijk elkaars leven opvrolijken.
Kortgeleden vroeg ik me nog af waar thuis is,
nu voel ik me beter.
Een antwoord op deze gevoels-vraag.
Thuis zal ik hopenlijk eenzelfde dag beleven. Als ware dit een deja vu.
Want als ik thuis ben zal ik mijn thuis net zo goed missen.
Wat het leven thuis zo bijzonder maakt zijn niet de dingen, het zijn de mensen.
Jij als lezer, maakt iemand z'n thuis specialer.
Labels: Gevoelens, terugkomst, thuis